กลับมาจากเรียนทำขนมปัง วันนี้เรียนทำครัวซองอันเล็กๆ ดูน่ารัก น่ากิน (^_^) แต่มีสอนตอนเย็นก็เลยวางเอาไว้ที่บ้าน
พอกลับมาถึง…
ไม่เหลือซักกะอันนึง (@o@;)!!!!
นายฮายาชิ ผู้ต้องหา ให้การรับสารภาพว่าเมื่อเวลา 18 นาฬิกาได้ขโมยกินครัวซองไป 8 อัน โดยให้เหตุผลว่าเห็นปากถุงเปิดทิ้งไว้ จึงเข้าใจว่าเป็นของที่เหลือจากภรรยากินมาแล้ว
ไม่ได้เหลือฟ๊อย!!… เปิดให้อากาศระบายเพราะอบใหม่ๆมันร้อน กลัวว่ามันจะเป็นไอฟ๊อย… (T▽T)
อย่ากระนั้นเลย… เราจะทะเลาะกับสามีเพราะแย่งขนมปังกินกันไม่ได้ (>_<) (ขอแช่งให้แกอ้วนๆๆๆๆๆ คนเดียว ส่วนฉันจะผอมหุ่นดีอย่างนี้ตลอดไป!!!) <– เสียงในใจ คนอื่นได้ยินได้ไงเนี่ย..
ต้องระบายความแค้นเรื่องของกินโดยการเล่าเรื่องที่ทำให้มันขายหน้า!! (ความแค้นเรื่องของกินมันยิ่งใหญ่..)
เอาเป็นว่าจะเล่าเรื่องตอนที่คุณฮายาชิไปไทยครั้งแรกให้ฟัง จริงๆเริ่มตั้งแต่ออกจากสนามบินแล้วล่ะ ขึ้นรถมาได้ก็ร้องซะยังกับเห็นยมบาล …
แค่เห็นมอร์เตอร์ไซค์ซ้อน 3 เท่านั้นเอง (ยังมีคนซ้อนมากกว่าสามอีก ขอบอก..) (-_-;)
ถ้าแค่นี้ตกใจเธอจะอยู่ประเทศไทยไม่ได้นะ.. (นี่.. ขู่ให้กลัว..)
เหลือบไปอีกฝั่ง.. อึ้งไปอีกเมื่อไปเจอกระเป๋ารถเมล์ห้อยโหนตัวออกมาจากประตูให้เห็นกันซึ่งๆหน้า… มันเป็นหนึ่งในหน้าที่เค้าน่ะเธอ.. คิดว่าขสมก.คงฝึกเค้ามาดีแล้วไม่ต้องกลัว
คุณสามีถามขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า “รถเมล์เมืองไทยไม่ปิดประตูเหรอ?”
.. อืมม์.. จริงๆมันก็ควรจะปิด แต่ถ้าปิดแล้วกระเป๋าเค้าจะไปโหนที่ไหนได้อีกล่ะ ประตูรถเมล์เมืองไทยไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง เราต้องเอื้อเฟื้อแบ่งปันผลัดกันโหน กระเป๋าและผู้โดยสารแบ่งกันโหน.. ไม่คิดว่าเป็นภาพที่น่าประทับใจและหนุกหนานบ้างเหรอ? (ทำหน้าจริงจัง)
ที่ตลกก็คือ ตอนที่รถขับผ่านป้ายหาเสียงเลือกตั้งใหญ่ๆ คุณผู้ชายถามขึ้นมาว่า
“เวลาที่เราเจอคนคนนี้แล้วต้องโทรแจ้งตำรวจใช่มั้ย?”
(@o@;)!!!!!!!!!!!!!
เฮ่ย!! ป้ายเลือกตั้งกับประกาศจับมันไม่เหมือนกันนะ (-_-;) ประเทศฉันก็ไม่ได้ร่ำรวยขนาดปักป้ายประกาศจับกันเยอะแยะมากมายทุกตำบลอำเภอ แถมบางป้ายใหญ่กว่าป้ายโฆษณาทั่วไปอีก [...]
Archive for 2008年3月4日
สามีที่รักกับ Amazing Thailand -_-;
Posted in Japan Life on 3月 4, 2008 | 1 Comment »