ไปแวะ　外宮 ก่อนแล้วนั่งรถบัสไป 内宮 ต่อ (ค่ารถเมล์ก็รวมอยู่ในตั๋วแพคเกจนั้นหมดแล้ว) กินข้าว.. เดินเที่ยวที่ おはらい通り　กับ おかげ横丁เป็นช่วงที่ชอบมากเพราะเดินไปกินไปตลอดทาง.. ^_^; อิเสะนี่เคยมาแล้วเมื่อ 5 ปีก่อน พฤติกรรมการเที่ยวก็ยังเหมือนเดิมคือเดินแล้วก็กิน -_-;

外宮

* ไม่ได้ออกแบบตามหลักสถาปัตฯแต่อย่างใดเพราะไม่เคยเรียน @_@; (อ้าว..)
เป็นเพียงงานอดิเรกเท่านั้นค่ะ m(_ _)m

** ไม่ได้ออกแบบตามหลักของฮวงจุ้ย เพราะไม่มีความเชื่อในเรื่องนี้ @_@; เลยไม่ได้ศึกษาค่ะ… คนที่เชื่อไม่ควรเอาแบบบ้านนี้ไปใช้อย่างเด็ดขาดจนกว่าจะได้ตรวจสอบตามหลักที่ถูกต้องก่อนนะคะ… m(_ _)m

*** ออกแบบตามการออกแบบบ้านของญี่ปุ่น พื้นที่จำกัด (เน้นแค่ว่าแคบ.. แต่พยายามมีให้ได้หลายอย่าง -_-;) ซึ่งห้องน้ำมักจะแยกจากห้องอาบน้ำ มีห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่มีอ่างล้างหน้าและที่ไว้ซักผ้า ที่เก็บรองเท้าอยู่ในบ้านค่ะ และบันไดมักจะอยู่หน้าบ้านแบบเปิดประตูบ้านมาก็เจอเลย.. (แต่ไม่ค่อยดีนะ เวลาลูกแอบกลับมาแล้วหลบขึ้นไปบนห้องทันที…) @_@;

**** โปรแกรมที่ใช้คือ My Home Design LS ของค่าย Megasoft ของญี่ปุ่นค่ะ

1. ห้องนอนหลัก 1 ห้อง ห้องนอนเล็ก 2 ห้อง
2. จอดรถได้ 1 คัน
3. สวนหน้าบ้านและวู้ดเด๊กกี้ไว้นั่งเล่น
4. LDK (Living+Dinning+Kitchen) 15.5 เสื่อ
5. ห้องญี่ปุ่น 4.6 เสื่อ
6. ห้องนอนหลักกว้างถึง 10 เสื่อ สามารถวางโต๊ะทำงานตัวใหญ่ได้
7. ระเบียงชั้นสองกว้างถึง 5 เสื่อ
8. Service Balcony ที่ห้องเด็กทั้งสองข้าง ^_^;

พอกลับมาถึง…

ไม่เหลือซักกะอันนึง (@o@;)!!!!

นายฮายาชิ ผู้ต้องหา ให้การรับสารภาพว่าเมื่อเวลา 18 นาฬิกาได้ขโมยกินครัวซองไป 8 อัน โดยให้เหตุผลว่าเห็นปากถุงเปิดทิ้งไว้ จึงเข้าใจว่าเป็นของที่เหลือจากภรรยากินมาแล้ว

ไม่ได้เหลือฟ๊อย!!… เปิดให้อากาศระบายเพราะอบใหม่ๆมันร้อน กลัวว่ามันจะเป็นไอฟ๊อย… (T▽T)

อย่ากระนั้นเลย… เราจะทะเลาะกับสามีเพราะแย่งขนมปังกินกันไม่ได้ (>_<) (ขอแช่งให้แกอ้วนๆๆๆๆๆ คนเดียว ส่วนฉันจะผอมหุ่นดีอย่างนี้ตลอดไป!!!) <– เสียงในใจ คนอื่นได้ยินได้ไงเนี่ย..

ต้องระบายความแค้นเรื่องของกินโดยการเล่าเรื่องที่ทำให้มันขายหน้า!! (ความแค้นเรื่องของกินมันยิ่งใหญ่..)

เอาเป็นว่าจะเล่าเรื่องตอนที่คุณฮายาชิไปไทยครั้งแรกให้ฟัง จริงๆเริ่มตั้งแต่ออกจากสนามบินแล้วล่ะ ขึ้นรถมาได้ก็ร้องซะยังกับเห็นยมบาล …

แค่เห็นมอร์เตอร์ไซค์ซ้อน 3 เท่านั้นเอง (ยังมีคนซ้อนมากกว่าสามอีก ขอบอก..) (-_-;)

ถ้าแค่นี้ตกใจเธอจะอยู่ประเทศไทยไม่ได้นะ.. (นี่.. ขู่ให้กลัว..)

เหลือบไปอีกฝั่ง.. อึ้งไปอีกเมื่อไปเจอกระเป๋ารถเมล์ห้อยโหนตัวออกมาจากประตูให้เห็นกันซึ่งๆหน้า… มันเป็นหนึ่งในหน้าที่เค้าน่ะเธอ.. คิดว่าขสมก.คงฝึกเค้ามาดีแล้วไม่ต้องกลัว

คุณสามีถามขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า “รถเมล์เมืองไทยไม่ปิดประตูเหรอ?”

.. อืมม์.. จริงๆมันก็ควรจะปิด แต่ถ้าปิดแล้วกระเป๋าเค้าจะไปโหนที่ไหนได้อีกล่ะ ประตูรถเมล์เมืองไทยไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง เราต้องเอื้อเฟื้อแบ่งปันผลัดกันโหน กระเป๋าและผู้โดยสารแบ่งกันโหน.. ไม่คิดว่าเป็นภาพที่น่าประทับใจและหนุกหนานบ้างเหรอ? (ทำหน้าจริงจัง)

ที่ตลกก็คือ ตอนที่รถขับผ่านป้ายหาเสียงเลือกตั้งใหญ่ๆ คุณผู้ชายถามขึ้นมาว่า

“เวลาที่เราเจอคนคนนี้แล้วต้องโทรแจ้งตำรวจใช่มั้ย?”

(@o@;)!!!!!!!!!!!!!

เฮ่ย!! ป้ายเลือกตั้งกับประกาศจับมันไม่เหมือนกันนะ (-_-;) ประเทศฉันก็ไม่ได้ร่ำรวยขนาดปักป้ายประกาศจับกันเยอะแยะมากมายทุกตำบลอำเภอ แถมบางป้ายใหญ่กว่าป้ายโฆษณาทั่วไปอีก (-_-;)

ไม่เข้าใจว่าเห็นเป็นป้ายประกาศจับได้ยังไง

ไม่ใช่ป้ายประกาศจับ.. มันเป็นป้ายหาเสียงเลือกตั้ง..

“ไม่ได้ประกาศจับแล้ว ทำไมทุกคนต้องยืนหน้าตรงด้วย?”

(・_・;)….

เออ.. นั่นสิ… ทำไมทุกคนต้องถ่ายรูปติดบัตรมากันด้วยก็ไม่รู้เนอะ น่าจะมีอิริยาบถอื่นบ้างจะได้รู้สึกเข้าถึงความเป็นตัวเค้าได้บ้างสักหน่อย… เอาเป็นว่ายังไงก็ไม่ใช่ป้ายประกาศจับแล้วกัน.. อย่าเซ้าซี้ (-_-;)

วันที่พาไปเที่ยวมีหยุดแวะที่ปั๊มให้ไปเข้าห้องน้ำ ชี้บอกสถานที่ให้เสร็จก็ปล่อยให้ไปเข้าเอง ยังไม่ทันไรพี่แกก็หน้าตาตื่นออกมา…

สอบถามได้ความว่ามีแมลงสาบตัวหนึ่งสิงสถิตย์อยู่ในห้อง (-_-;) สามีอ้วนแว่นพยายามกระชากให้เราช่วยไปไล่ให้… (มันอยู่ในห้องน้ำชาย จะเข้าไปไล่ให้ได้ยังไงเล่า.. แล้วไอ้นี่ก็เป็นสุภาพบุรุษมาก ออกมาตามเมียให้ไปไล่แมลงสาบด้วยเหตุผลว่ามันเป็นแมลงสาบของประเทศเธอ) <– นี่ตูต้องรับผิดชอบถึงการกระทำอันอุกอาจของแมลงสาบในประเทศตูด้วยหรือนี่??

จะไปกลัวมันทำไมในเมื่อญี่ปุ่นก็มีแมลงสาบเหมือนกัน…. ยังมาเถียงว่าแมลงสาบตัวเมื่อกี้นี่คนละเรื่องกันเลยนะ ตัวมันสีดำทะมึนแล้วก็ดูก้าวร้าวเกินมาตรฐานแมลงสาบญี่ปุ่นไปมาก (-_-;) ….

ก็มาตรฐานเมืองไทยมันอย่างเงี้ย.. ต้องใหญ่ ดำ บึกบึนและท้าทาย… (น่าดีใจไหมเนี่ย..)

พยายามปลอบใจให้ไปเข้าอีกห้องนึงแทน

เดินกลับไปไม่นาน เฮียแกก็เดินกลับมาอีก (@_@;) เดินกลับมาถามว่าถังน้ำข้างๆนั่นมีไว้ทำอะไร?

โอว..มีเอาไว้ให้นกน้อยเข้ามาอาบน้ำเล่นมั้ง (-_-#)

ในห้องสุขาที่มีถังน้ำอยู่ 1 ใบ และขันน้ำอีกหนึ่งใบ… เป็นคุณคุณจะทำอะไร??

ก็เอาไว้ตักน้ำราดน่ะสิ..

คุณชายเธอโวยวายว่าอย่างนี้มือก็ต้องเปียกน้ำในถังนั่นน่ะสิ? (แหงสิ) เป็นอันว่าต้องปลอบประโลมเรียกความกล้าให้สักพักถึงจะยอมไปเข้า (จะให้สามีไปเข้าห้องน้ำนี่ต้องบิ้วกันขนาดนี้)

ก่อนจะเดินกลับไปคุณเธอยังหันกลับมาระแวงอีกว่าราดแล้วมันจะลงแน่นะ… (อันนี้ก็ไม่ชัวร์หรอก แล้วแต่โชค… แต่รับประกันเพื่อสร้างความมั่นใจไปอย่างนั้นแหล่ะ)

คราวนี้นึกว่าจะสำเร็จเรียบร้อยเสร็จสิ้นภาระกิจส่งสามีเข้าห้องน้ำ ปรากฏว่าคุณเธอเดินกลับออกมาอีก!! (@o@;)!! เป็นรอบที่ 3!!

มาบอกว่า ทิชชู่ไม่มี… ให้ไปขอใคร?

(-_-;)…

ขอใครเล่า… ลืมบอกไปว่าห้องน้ำที่ไทยส่วนใหญ่เค้าต้องเอาทิชชู่ไปเองค่ะ…

ความประทับใจยังไม่หมดแค่นี้ เมื่อคุณชายเธอขออนุญาตใช้อินเตอร์เน็ทที่บ้าน พอจัดการเปิดคอมต่อเน็ทให้ โมเด็มก็หมุนทำงานทันที ส่งเป็นเสียงติดติ๊ดติ๊ด ติดๆๆๆ (เหมือนที่เราเรารู้กัน) คุณสามีทำหน้าเลิ่กลั่กแบบว่า เสียงไร จากไหนอ่ะ?? อะไรเสียหรือเปล่า???

(・_・;)….

ดิฉันเอง: ม… ไม่มีอะไรเสียนี่

คุณฮายาชิ: แล้วเสียงมาจากไหน? มาจากคอมนี่นา….

ดิฉันเอง : อ๋อ…อ… ก็เสียงโมเด็มไง (^_^;)

คุณฮายาชิ: โมเด็ม? นี่มันเป็นระบบ dial up เหรอ!!! นี่มันยังมีระบบนี้หลงเหลืออยู่ในโลกนี้อีกเหรอ!!! (@o@;)!!!

อ้าว… แกร…ช่างตะโกนออกมาได้เวลจริงๆ (-_-#) แล้วยังทำท่าด้อมๆมองๆเหมือนมาเจอขุมทรัพย์อะไรสักอย่าง จะบอกอะไรให้รู้นะว่า Dial up ไม่ได้มีประเทศชั้นประเทศ
เดียวนะจ๊ะ ไม่ต้องเว่อร์มาก (-_-;)

นอกจากคุณฮายาชิแล้ว ตอนที่ครอบครัวคุณฮายาชิเธอไปไทยก็มีเหตุการณ์ืทำนองเดียวกันเกิดขึ้นหลายอย่าง ประทับใจตอนไปเข้าห้องน้ำกับคุณยายของคุณฮายาชินี่แหล่ะ

ก็ให้คุณยายเข้าก่อน แล้วเราค่อยเข้า พอเข้าเสร็จออกมา ก็แปลกใจนิดนึงที่เห็นคุณยายยืนนิ่งเออเร่ออยู่หน้าอ่างล้างมือ สองมือก็ยื่นไปในอ่างนะ แต่ก็ดูเงียบมาก เลยถามไปว่าเป็นอะไรหรือเปล่าคะยาย?

ยายถามกลับว่า

“ รอตั้งนานแล้วทำไมน้ำไม่ไหล?”

(@_@;)…..

อืมมมมมม์ คุณยายยืนรอนึกว่าน้ำมันจะออกอัตโนมัตินี่เอง… (-_-;)

ขนาดเค้าเป็นคุณยายนะ… T^T

ประเทศชั้นก็ไม่ได้ล้าสมัยหรอก… แต่ประเทศเธออาจจะเว่อร์เกินไปก็ได้… T^T (ซิก.. ซิก..)

อื่นๆ>> http://hayashikisara.warabimochi.net

หลายคนก็สับสนงงๆว่า.. ก็บรรลุนิติภาวะ 20 แต่บางอย่างก็ให้ทำได้ตั้งแต่อายุ 18 เช่นให้สอบใบขับขี่ได้ เข้าเวบโป๊ได้ (เคยเห็นป่ะที่มันจะมีให้คลิกว่าอายุเกิน 18 รึเปล่า) <– จะมีใครซื่อสัตย์ขนาดนั้นมั้ยวะ

สรุปว่า… อายุ 18 ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ยังไม่เป็นผู้ใหญ่.. แต่ดันอนุญาตให้คนที่ไม่เป็นผู้ใหญ่มาขับรถได้ สูบบุหรี่ดื่มเหล้าไม่ได้แต่ดูหนังโป๊ได้ เอ๊ะ..มันยังไง.. จะเอายังไงกะกรู -_-;

แต่ถามเด็กอายุ 18 ก็ยังบ๊องแบ๊งง๊องแง๊งกันเป็นส่วนใหญ่ สภาพจิตใจก็ดูยังไม่พร้อมจะเป็นผู้ใหญ่ จะกลายเป็นความเครียดกดดันกันเข้าไปอีกว่าพออายุ 18 ต้องเป็นผู้ใหญ่ให้ได้ ถ้าไม่ได้ก็จะได้รับโทษเท่าเทียมผู้ใหญ่แล้ว… เครียดไปเลย

บางทีมันก็ยากเหมือนกันเนอะที่จะไปกำหนดความรับผิดชอบทุกเรื่องด้วยตัวเลขอายุตัวเลขเดียว -_-; แต่ถ้ากำหนดแต่ละอันต่างกันไปหมดก็ซวยอีก.. จำไม่ได้.. จะทำอะไรต้องคอยเปิดสมุดคู่มือเช็คดูว่ากรูทำได้รึเปล่า… ก็คงเสียเวลาเหมือนกัน @_@;

อย่าว่าแต่เค้าเลย.. พวกเราน่ะอายุปูนนี้แล้ว ใช้ชีวิตแบบรับผิดชอบสิ่งที่พวกเราพูดพวกเราทำได้อย่างที่เค้าเีรียกพวกเราว่าผู้ใหญ่หรือเปล่า?… ยังตอบไม่ได้เลยเนอะ…

คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้วรึยังคะ? ^_^;

อื่นๆ>> http://hayashikisara.warabimochi.net

เปิดเน็ท… หาข้อมูลเกี่ยวกับไข้เด็กจากเวบคุณหมอของญี่ปุ่น… เค้าบอกว่าถึงมีไข้สูงแต่ถ้าไม่อาเจียน ไม่ท้องเสีย กินได้นอนหลับก็ไม่ถึงกับต้องรีบไปหาหมออย่างด่วน (คือเรียกรถพยาบาล) ให้ค่อยๆตะกายไปก็ได้ เลยโทรไปนัดหมอ..

นัดได้ตอนสี่โมง…

แล้วเป็นวันไหนไม่เป็น ดันมาเป็นวันฝนตก -“-; ต้องเข็นเบบี้คาร์ใส่ที่กันฝนไป ไปถึงก็วัดไข้.. ตอนนั้นไข้ประมาณ 39.8 องศา… เกือบ 40 เข้าไปแล้ว

หมอเจาะเลือดไปตรวจเลย -_-; ดูค่าทุกอย่าง ปรากฎว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง อาจเป็นไข้หวัดใหญ่ก็ได้เพราะถ้าเป้นไข้หวัดใหญ่เป็นไปได้ว่าตัวเลขยังไม่ออกตอนนี้ ให้ยาแล้วก็รอดูอาการ ถ้าพรุ่งนี้ไข้ไม่ลดต้องมาใหม่…

ยาเจียบตูดอีกแล้วสิเนี่ย… เบื่อจริงๆเลย -_-; (แต่เพื่อลูก.. ต้องพยายามเสียบ)

เป็นไปได้ว่าจะเป็นไข้ขึ้นที่แสดงถึงการหมดภูมิคุ้มกันของแม่แล้ว.. (ไม่รู้จะแปลว่ายังไง) เอาเป็นว่าเด็กทุกคนต้องเป็น เพื่อแสดงถึงความเจริญเติบโตไปอีกขั้น ต่อไปนี้จงอยู่ด้วยภูมิคุ้มกันของตัวเองเถิดลูกเอ๋ย… ^_^;

เจียบตูดไปพักหนึ่ง ไข้ลดเหลือ 37 โงหัวขึ้นมาได้ก็ตะกายไปหาของเล่น… เล่นๆๆๆ แล้วก็ไปนอนต่อ.. ให้กินยาน้ำของหมอ มันก็คงจะหวานๆ อีนี่ดันร้องไม่ยอมเลิก… (จะกินอีก มันคงอร่อยมาก) -_-; เดี๋ยวให้กินทั้งขวดเลยเว้ยเฮ้ย…

ตอนไปเจาะเลือด พยาบาลอุ้มเข้าไป ไม่ให้เราเข้าไปด้วย (ให้นั่งฟังเสียงร้องไห้แงๆอยู่ข้างนอก น่าฉงฉานจริงๆ..) พอกลับมาได้ก็กอดเราแน่นไม่ยอมปล่อย.. ปกติอาคิไม่ใช่เด็กแบบนี้เลย.. (ไม่ค่อยกอดเราเท่าไหร่ เจอหน้าจะรัวตบกบาลทึ้งผมและหัวเราะชอบใจ) -_-; ลูกคงป่วยจริงๆ….

เดี๋ยวก็หาย เพี้ยง…

ป.ล. อัพนิยาย… Cherry Blossom 3 chapter รวด (อวสานในบัดดล) ต้องขอขอบคุณคนที่ตามอ่านมาถึงทุกวันนี้ด้วยค่ะ m(_ _)m ต่อไปนี้จะได้มีสมาธิเก็บข้าวเก็บของเตรียมย้ายบ้านกับเค้าเสียที… แล้วเจอกันเรื่องหน้าค่ะ ^_^; (เมื่อไหร่เนี่ย….) >> http://hayashikisara.warabimochi.net

ป.ล.2 แมนชั่นใหม่ที่เราซื้อมันบังคับให้ต้องทำประกันด้วยไง ทีนี้บริษัทที่เค้าโคกับทางแมนชั่นเค้าก็ส่งใบเสนอราคามาให้ ค่าประกันสองแสน วงเงินคัพเวอร์แค่ 8 หมื่น… เอาไปให้เพื่อนคุณฮายาชิที่ขายประกันดูให้ เขาให้วงเงินตั้งแสนสอง.. เพราะตัดไอ้ที่ไม่จำเป็นออกให้เรา ที่เบี้ยประกันมันแพงเพราะมันใส่อะไรมาให้เยอะแยะมากมายที่มันไม่จำเป็น อย่างมีประกันกรณีรถพุ่งเข้ามาชนบ้านด้วย (แมนชั่นกรูอยู่ชั้นเจ็ดนะโว้ย รถห่_ที่ไหนจะพุ่งเข้ามาชน) แล้วมีเบี้ยประกันเผื่อเรารื้อถอนก่อสร้างใหม่ด้วย (แมนชั่นนะเว้ย กรูรื้อเองได้หรือไง…) ประกันน้ำท่วมอีก… ถ้ามันท่วมห้องกรูที่อยู่ชั้นเจ็ดแถมบนเนินด้วยเนี่ย.. เมืองนี้ก็ไม่เหลือแล้วล่ะ… ไอ้บริษัทประกันนี่มันเห็นกรูบ้าป่าววะ… –“-; หรือคิดว่าสักแต่ว่าเห็นมันคัพเว่อร์หัวข้อเยอะๆแล้วจะดีฟะ… ฮ่วย -_-;

ความแตกต่างของประเทศไทยกับประเทศญี่ปุ่นที่รู้สึกได้ง่ายๆเลยก็คือการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศในแต่ละฤดูกาล (・_・)

แต่ก่อนตอนอยู่ที่ไทยก็ไม่เคยรู้สึกของความเปลี่ยนแปลงของเวลาได้ชัดเจนขนาดนี้เพราะเวลาเป็นนามธรรม ถ้าไม่ถึงช่วงเวลาหรือเทศกาลอะไรสักอย่างเราก็จะลืมมันไปเลยว่าเวลามันผ่านล่วงเลยมาขนาดนี้แล้ว

หลายคนที่ไทยบอกว่าอิจฉาที่ได้อยู่ญี่ปุ่น เพราะว่าอากาศคงจะดี ไม่ร้อนตลอดปีเหมือนกับที่ไทย

แต่ไอ้อากาศที่ไม่ได้ร้อนตลอดทั้งปีนี่แหล่ะ สร้างความลำบากให้กับเราพอสมควร (-_-;)

เริ่มแรก เมื่อหลุดพ้นจากอากาศที่หนาวจนขนตั้งมาได้ อากาศก็จะเริ่มอบอุ่นขึ้น ดอกไม้ใบไม้เริ่มผลิดอกออกใบเพราะกำลังจะเข้าฤดูใบไม้ผลิ เราล่ะ..ทำอะไร ก็ต้องค่อยๆทยอยเอาเสื้อผ้าปุกปุยเหล่านั้นมาทำความสะอาดแล้วก็เตรียมเก็บเข้ากรุไป และเนื่องเพราะมันปุกปุย…จึงหาที่ยัดมันเก็บยากขึ้นทุกปี (-_-;) เครื่องนอนหนานุ่มนั้นก็ทำให้ตัวเองร้อนขึ้นทุกทีจนต้องเปลี่ยนเป็นเครื่องนอนที่บางลง (และหาที่ยัดเครื่องนอนหนานุ่มนั้นเก็บอีก)

จากนั้นก็จะเริ่มเชื่อว่ามันเปลี่ยนฤดูแล้วจริงๆเมื่อนิตยสารและทีวีประโคมว่าคุณควรจะไปเที่ยวที่นี่ในฤดูนี้ไม่งั้นคุณจะพลาดการเป็นส่วนร่วมที่สำคัญของสังคมนี้ไป โฆษณาสินค้าทุกชนิดจะออกเวอร์ชั่นใหม่มาแสดงตนว่ามีความเกี่ยวข้องกับฤดูนั้น พยายามทำให้เราต้องไปหาซื้อมาไว้ที่บ้านด้วย

เมื่ออากาศอุ่นจนอบ ฝนก็จะตกแล้วตกอีกอย่างแผ่วเบาเป็นเวลาหลายวันติดกันเพื่อบอกเราว่าเข้าหน้าฝน ทำให้เราต้องมาคอยเช็คพยากรณ์อากาศทุกวันเพราะกลัวจะพลาดโอกาสซักผ้าในวันที่อากาศดีไป (-_-;) หญ้าในสวนจะขึ้นรกครึ้มเพราะได้น้ำดีรอให้เราไปถอน ส่วนดอกไม้ที่ปลูกไว้ทำท่าจะตายกันหมดเพราะน้ำท่วมกระถาง

เมื่อฝนผ่านไป อากาศก็จะร้อนอบอ้าวทุกวันอย่างบ้าคลั่ง ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกรอบทั้งที่ยังหาที่ยัดผ้าของเก่าเก็บไม่ได้ จากนั้นทีวีก็จะประโคมข่าวให้เราออกไปหาซื้อชุดว่ายน้ำใหม่หรือพาครอบครัวไปเที่ยวทะเลอีก

แล้วอยู่ๆฝนก็จะกลับมาตกติดๆกันพร้อมกับพายุไต้ฝุ่นที่มาเป็นประจำทุกปี มาหอบเอาเสาไฟฟ้า หลังคาบ้านคนไปบ้าง ปีนี้ก็ต้องคอยระวังกันอีก (-_-;) อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ ใบไม้ค่อยๆเปลี่ยนสีเป็นสีเหลืองและแดงอย่างสวยงาม คนจะแห่กันไปดูอีกเพราะถูกสื่อหลอกให้เชื่ออีกว่าจะต้องไปร่วมเป็นส่วนหนึ่งของฤดูกาลนี้ด้วย ศาสดาแฟชั่นจะออกมาประกาศให้ผู้คนใส่ตีมนี้ในฤดูใบไม้ร่วง ตามด้วยสาวกมากมายที่พร้อมจะทำตาม ทำให้คนที่ไม่ได้แต่งรู้สึกเฉิ่มเชยจนต้องไปหาซื้อมาใส่

เมื่อใบไม้ร่วงจนเหลือแต่ก้าน ความหนาวจนขนตั้งก็กลับมาอีกรอบ ต้องรีบมารื้อเสื้อปุกปุยที่เราว่าเพิ่งหาที่ยัดมันใส่ไปเมื่อเร็วๆนี้เอง จากนั้นก็ขนเครื่องนอนฤดูหนาวที่หนักอึ้งมาเปลี่ยนใส่ฟูกเพื่อไม่ให้หนาวตายไประหว่างนอนหลับ หิมะตกก็ดูสวยดี แต่หนาวจนขอปิดม่านนอนในโต๊ะอุ่นขาดีกว่า เป็นฤดูที่ค่าไฟแพงอีกแล้ว….

เห็นอย่างนี้แล้ว รู้สึกบ้างหรือยังว่าร้อนตลอดปีมันดียังไง? (^_^;)